Zabezpieczenie emerytalne
Z perspektywy finansów jedną z najważniejszych form zabezpieczenia społecznego jest zabezpieczenie emerytalne. Jest ono uważane za niezmiernie istotne, gdyż przeznacza się na nie o wiele większe fundusze niż na inne typy zabezpieczeń, takie jak rentowe, becikowe, chorobowe, przed bezrobociem, śmiercią czy wypadkami w pracy.
Zabezpieczenie przed starością, czyli zabezpieczenie emerytalne, jest naturalną koniecznością każdej jednostki społecznej, która ma na względzie swoje życie w podeszłym wieku, kiedy to zdrowie nie będzie pozwalać już na duży wysiłek fizyczny. W historii przez długi okres czasu taką funkcję zabezpieczającą pełniło potomstwo, które opiekowało się swoimi rodzicami aż do końca ich dni. 
Obowiązek emerytalny został ustanowiony przez państwo w celu tak zwanego zabezpieczenia na starość, czyli wcześniejsze obciążenia obywateli kosztami ubezpieczeń. Jest to ogólnospołeczne zobowiązanie w duchu solidarności pokoleniowej. Konieczność utworzenia państwowego systemu emerytalnego łączy się z rozwojem demokracji umożliwiając jednostkom społecznym artykulację własnych potrzeb, przy postawieniu polityków przed przymusem zabiegania o elektorat. W taki właśnie sposób państwo pomniejszało oddziaływanie związków zawodowych.
W Polsce system emerytalny złożony jest z trzech filarów. Każdy z nich posiada inne, charakterystyczne cechy:
I FILAR – ZUS/FUS: odpowiedzialny, funkcjonujący na zasadzie reparacji składek i świadczeń, sprawdzany i administrowany przez państwo
II filar – PTE/OFE: powszechny, odpowiedzialny, działający w oparciu o system kapitałowy
III FILAR – wybierany z własnej woli, działający w oparciu o system kapitałowy, dodatkowy
Ten podział stwarza większe bezpieczeństwo dla świadczeń emerytalnych oraz gwarantuje wpłatę emerytur z różnych źródeł.






Dodaj Komentarz